English version
Trzy razy On to widowisko poświęcone Wincentemu Witosowi i jego zasługom dla odradzającej się po zaborach Polski. Tytuł nawiązuje do trzykrotnego kierowania przez Witosa Radą Ministrów.
Wincenty Witos, który pochodził z ubogiej rodziny, nie mógł w pełni skorzystać z edukacji. Po odbyciu służby wojskowej, wrócił do rodzinnych Wierzchosławic, gdzie prowadził gospodarstwo. Interesował się wszystkim, co dotyczy sytuacji politycznej i społecznej wsi. Kiedy w 1895 roku powstało w Rzeszowie Stronnictwo Ludowe, Witos zaangażował się w działalność ugrupowania. Celem stronnictwa, a tym samym i Wincentego Witosa, było obdarzenie mieszkańców wsi pełnią praw społecznych, gospodarczych i politycznych. Żądał m.in. powszechnego, równego, bezpośredniego i tajnego głosowania.
Podczas I wojny światowej poparł tworzenie Legionów Polskich, a także był gorącym zwolennikiem powstania państwa polskiego z ziem wszystkich zaborów, ze swobodnym dostępem do morza. Został przewodniczącym Polskiej Komisji Likwidacyjnej, przez co stał się najważniejszym politykiem ziem zaboru austriackiego.
Momentem, który na trwałe wpisał Witosa w poczet „ojców niepodległości”, było objęcie przez niego stanowiska premiera w roku 1920. Wtedy to decydowały się losy młodej Polski. W zdolnościach politycznych Witosa i w jego umiejętności szukania kompromisu pokładano nadzieję, że Polacy będą w stanie odeprzeć bolszewicką nawałę. Wydana przez niego specjalna odezwa do chłopów, aby poparli rząd i wstępowali do wojska, spotkała się z powszechnym zrozumieniem. Żołnierze pochodzący ze wsi mocno zasilili szeregi armii polskiej. W kluczowym momencie wojny polsko-bolszewickiej stanowili około 70% wszystkich zmobilizowanych.
Wincenty Witos był powoływany na stanowisko premiera jeszcze w roku 1923 i 1926.
Po wybuchu II wojny światowej odrzucił propozycję Niemców, którzy proponowali mu, by stanął na czele kolaboracyjnego rządu. Z tego powodu przebywał w areszcie domowym, z którego podjął nieudaną próbę przedostania się do Londynu. Zmarł w Wierzchosławicach w październiku 1945 roku.
Scenariusz i reżyseria: Leszek Zduń
Muzyka: Rafał Odrobina
Scenografia: Marek Chowaniec
Kostiumy: Anna Macugowska
Wizualizacje: Julia Zduń-Oborska
Gościnnie: Zespół Pieśni i Tańca Swojacy z Wierzchosławic
Aktorzy:
Sebastian Ryś – Wincenty Witos
Tomasz Osica – mężczyzna 1
Marceli Borowiec – mężczyzna 2
Maciej Wyczański – organizator wiecu oraz Józef Piłsudski
Joanna Kwiatkowska-Zduń – Katarzyna
Marta Dylewska – Julia
Sebastian Skoczeń – Juliusz Leo
Ksawery Szlenkier – Włodzimierz Tetmajer
Bartosz Turzyński – Tadeusz Rozwadowski
Leszek Zduń – Andrzej Średniawski