Instytut Pamięci Narodowej w Łodzi

Dziś nauczanie historii to wieloetapowy proces, w którym liczą się nie tylko cele, ale i forma.

Historia nie może być oderwana od edukacji i jej nauczanie musi nadążać za zmianami w szkole, zainteresowaniami uczniów i potrzebami państwa.

Polska potrzebuje wykształconych obywateli, którzy znają procesy historyczne i mogą czerpać doświadczenie z przeszłości oraz tradycji, która umacnia naszą tożsamość. Wiele historycznych wydarzeń musi wybrzmieć od nowa, bowiem zmienił się odbiorca. Dzisiejszy uczeń to digital natives, czyli cyfrowy tubylca, dla którego naturalnym środowiskiem jest internet. Dlatego w Instytucie Pamięci Narodowej szukamy nowych sposobów opowiadania o bohaterach wojny polsko-bolszewickiej, II wojny światowej, czy też o ludziach związanych z polskim podziemiem antykomunistycznym. Temu celowi służą nasze gry komputerowe: „Gra szyfrów”,  „Warsaw Rising” i  „Lotnicy – wojna w przestworzach, za pomocą których przypominamy młodemu pokoleniu, kto złamał bolszewickie szyfry w 1920 r., jak dramatyczne były walki w okresie Powstania Warszawskiego oraz jak trudne były misje polskich lotników w okresie II wojny światowej.

W wymienione gry można zagrać na „Przystanku Historia”, wejść w wirtualną rzeczywistość za pośrednictwem okularów typu VR i odbyć zajęcia w towarzystwie pracowników IPN, którzy wprowadzą w tematykę zajęć. W ten sposób zanurzamy się w historię, która oddziałuje na zmysły ucznia, ale daje mu też sposobność gromadzenia doświadczeń i zrozumienia procesów, bez których nie można wyjaśnić przeszłości i decyzji naszych przodków.

Oczywiście „Przystanek Historia” to nie tylko wirtualna rzeczywistość, ale nowocześnie wyposażona sala konferencyjno-warsztatowa, gdzie będą odbywać się konferencje, spotkania autorskie, szkolenia dla nauczycieli, jak też lekcje dla uczniów z użyciem m.in. edukacyjnych gier planszowych wydanych przez IPN.

W miejscu tym mieści się również księgarnia, w której można nabyć publikacje IPN w wersji papierowej oraz cyfrowej.

„Przystanek Historia” to nowoczesne miejsce w centrum Łodzi przy al. marsz. Józefa Piłsudskiego 5, gdzie łatwo dotrzemy komunikacją publiczną. Zależy nam, aby nasi odbiorcy mieli kontakt z publikacjami historycznymi, uczestniczyli w konferencjach oraz brali udział w nowoczesnych lekcjach, gdyż historia jest pasjonująca. Jednak aby o niej ciekawie opowiadać potrzebujemy nowoczesnych narzędzi i taką rolę spełnia „Przystanek Historia” w Łodzi!

GODZINY OTWARCIA PRZYSTANKU HISTORIA (w tym Księgarni IPN oraz Strefy Nowych Technologii):

poniedziałek - piątek: 10.00 - 17.00

Relacja Fotograficzna z otwarcia Przystanku 10 września 2024 r.

Fot. Jacek Trajdos, IPN Oddział w Łodzi

Patronem łódzkiego Przystanku Historia jest ppłk Wacław Lipiński.

Wacław Lipiński był harcerzem, żołnierzem I Brygady Legionów Polskich, wybitnym historykiem, oficerem odrodzonego Wojska Polskiego, uczestnikiem wojny polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, obrońcą Warszawy w 1939 roku, członkiem konspiracji oraz powojennego podziemia niepodległościowego, kawalerem orderu wojennego Virtuti Militari.

Urodził się 28 września 1896 roku w Łodzi. W ruchu niepodległościowym działał już jako uczeń gimnazjum, należał do założycieli łódzkiego skautingu, był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. Od października 1914 roku służył w 5 Pułku Piechoty I Brygady Legionów Polski, z którym przeszedł cały szlak bojowy. Uczestniczył w bitwach pod Łowczówkiem, Konarami i Kostiuchnówką, a także w obronie Lwowa. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W kwietniu 1919 roku uczestniczył w zajęciu Wilna. Za walkę o niepodległość Polski został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych (czterokrotnie). O męstwie młodego wówczas oficera czytamy we wniosku o odznaczenie Krzyżem Walecznych: „W czasie akcji na Zalesie dnia 28 maja 1919 roku podporucznik Lipiński Wacław, prowadząc 9. kompanię 5. Pułku piechoty Legionów do ataku na wieś Szutowicze, która była kluczem pozycji bolszewickich – cichym a sprawnym podsunięciem kompanii pod wieś, a następnie brawurowym atakiem zdobywszy ją, świecił przykładem męstwa, będąc zawsze tam, gdzie potrzeba chwili tego najlepiej wymagała”. Po wojnie z bolszewikami Wacław Lipiński ukończył studia na Wydziale Prawa UJ.

We wrześniu 1939 roku pełnił funkcję szefa propagandy przy Dowództwie Obrony Warszawy. Po kapitulacji pozostał w stolicy, ale w końcu listopada 1939 roku, zagrożony aresztowaniem przez gestapo, opuścił Warszawę i udał się do Zakopanego. W marcu 1940 roku przedostał się na Węgry z zamiarem udania się do Francji i wstąpienia do Armii Polskiej. Nie otrzymał przydziału służbowego i pozostał przymusowo na Węgrzech. Wiosną 1942 roku wrócił do kraju i rozpoczął pracę konspiracyjną. Związał się z grupą piłsudczyków skupionych wokół pisma „Myśl Państwowa”, później został jego redaktorem. Współtworzył następnie Konwent Organizacji Niepodległościowych, wszedł w skład Wydziału Politycznego organizacji. W 1944 roku został aresztowany przez Gestapo.

Po zakończeniu wojny nie zaprzestał działalności niepodległościowej – był aktywny w powojennym podziemiu antykomunistycznym. W ramach współtworzonego z Włodzimierzem Marszewskim Komitetu Porozumiewawczego Organizacji Demokratycznych Polski Podziemnej, Lipiński był inicjatorem i aturem pierwszej wersji memoriału do Rady Bezpieczeństwa ONZ, w którym wykazywał całkowite podporządkowanie Polski ZSRS oraz informował Zachód o łamaniu porozumień międzynarodowych przez Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej. Został aresztowany w 1947 roku i osądzony w procesie III Zarządu Głównego Zrzeszenia WiN. Zasądzony wyrok – kara śmierci, zamieniona później na karę dożywotniego więzienia – byl zbrodnią sądową. Przetrzymywano go w więżieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, we wrześniu 1948 r. przeniesiono go do więzienia we Wronkach. Tam 4 kwietnia 1949 r. został przez niustalonych sprawców zamordowany, najprawdopodobniej na polecenie władz komunistycznych.