Teresa Wilska ps. Czarna Bożena urodziła się 18 lutego 1926 roku w Rogowie (woj. łódzkie). W działalność konspiracyjną zaangażowała się w 1941 roku, wstępując do harcerstwa. Od 1942 roku pełniła służbę w strukturach Armii Krajowej jako łączniczka i przewodniczka kanałowa.
W działalność konspiracyjną zaangażowała się w 1941 roku, wstępując do 5. Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej. Od września 1942 roku pełniła służbę w patrolu łączności Batalionu Łączności Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej, w kompanii K-1. Służyła w Okręgowej Składnicy Meldunkowej K-1 przy ul. Jasnej w Warszawie. Jako przewodniczka kanałowa pokonywała trasę łączącą Śródmieście ze Starym Miastem, wykonując zadania związane z utrzymywaniem łączności konspiracyjnej. Podczas Powstania Warszawskiego przeszła szlak bojowy obejmujący Śródmieście Północ, Wolę, Stare Miasto, kanały, Śródmieście Północ, Śródmieście Południe oraz Górny Czerniaków. 1 września 1944 roku wyprowadziła kanałami z upadającej Starówki grupę około 40 żołnierzy ze Zgrupowania „Wigry” wraz z ich dowódcą. Cała grupa dotarła bezpiecznie do celu. Około 6 września 1944 roku zgłosiła się ochotniczo do Batalionu „Zośka”, wchodzącego w skład Zgrupowania „Radosław”, w ramach pułku „Broda 53”. Została przydzielona do plutonu pancernego „Wacek”. Walczyła na Górnym Czerniakowie. Po upadku Starego Miasta została zwolniona ze służby w Batalionie Łączności i powróciła do domu na Czerniakowie. Po zakończeniu walk uniknęła wywiezienia do obozu przejściowego w Pruszkowie, uciekając z transportu. Następnie dotarła do rodzinnego domu w Rogowie.
Po wojnie ukończyła studia biologiczne i pracowała m.in. w warszawskim zoo, Polskiej Akademii Nauk oraz jako nauczycielka biologii. Przez wiele lat pozostawała aktywna społecznie i harcersko, utrzymując również kontakty ze środowiskiem byłych żołnierzy batalionu „Zośka”.
Jest autorką pamiętnika poświęconego swoim doświadczeniom z okresu Powstania Warszawskiego i służby w Armii Krajowej.